'Donut Worry, Be Happy'

Gepubliceerd op 17 juli 2019 12:48

‘Donut Worry, Be Happy’ ..

.. Oke, beetje een cheesy pun wel – maar zeker een toepasselijke titel voor deze blog. Ik wil het namelijk graag hebben over de verschillende ‘dieeten’ die ik gevolgd heb, mijn ‘dieet’ nu, en mijn relatie met voeding toen en nu.  

Want hoe werkt dat nou? De grootste foodie allertijde zijn, en tegelijkertijd trainen voor een bikini competitie? Ik leg het je hier uit!

Voordat we beginnen wil ik wel nog een keer benadrukken dat ik mijn training voor een bodybuild competitie niet kan vergelijken met simpelweg… ‘dieeten’.  Ik ben nooit begonnen met trainen omdat ik het doel had om af te vallen, ik ben begonnen met trainen omdat ik het podium op wilde in een competitie shape. Natuurlijk volg je een bepaald voedingsschema, en natuurlijk doe je dit om een bepaalde lichaamssamenstelling te bereiken – maar ik zie bodybuilden als een (top) sport, iets waar iemand gepassioneerd over is, en niet als een dieet. That being said, let’s get started;

So Many Diets, So Little Time!

Atkins diet, The Zone diet, Ketogenic Diet, Vegetarian/Vegan diet, Weight watchers, Raw Food diet, Paleo, Ad Libitum … Er zijn ZO verschrikkelijk veel verschillende dieeten en ‘meningen’ when it comes to ‘food’.  

Ik ben geen voedingsexpert of nutritionist, en wil daarom ook niet te diep ingaan op al deze dieeten en de effecten ervan. Wel wil ik benadrukken dat ik zelf niet (meer!) geloof in het volgen van een bepaald dieet dat zich alleen focused op bepaalde voedselgroepen, en andere volledig weglaat. Niet als het doel hierbij afvallen of aankomen zou moeten zijn in ieder geval.

Naar mijn mening is het cru-ci-aal om voldoende van ALLE macronutrienten binnen te krijgen. Ik zeg dit omdat ik de indruk krijg dat er nog redelijk veel negatieve gevoelens bestaan rondom ‘koolydraten’ en/of ‘vetten’ – en ik hier zelf ook schuldig aan ben geweest voor een lange tijd. Macro Nutrienten leveren energie, en zijn de brand en bouwstoffen voor jouw lichaam! Bell Coaching heeft hier een aantal goede artikelen over geschreven, welke ik zeker kan aanraden om te lezen: Eitwit 101, Vet 101, Koolydraten 101, en Macro Flexibiliteit.

Ook verwijs ik graag naar Macnutrition en Mark Caroll  voor newby’s die wel graag meer over voeding willen leren.

Dan nu verder met mijn eigen ervaringen… !

Zoals jullie al eerder hebben kunnen lezen in mijn eerste blog, ben ik altijd al een grote eter geweest, en kan ik onwijs genieten van uiteten gaan, lang tafelen, en koken. Grotendeels van mijn leven heb ik dan ook ‘gewoon’ gegeten wat ik lekker vond, en tot dat ik verzadigd was.

Toen ik voor het eerst begeleiding kreeg van een Personal Trainer en Dietist (toen ik 12 jaar oud was), kreeg ik mijn eerste voedingsschema – met als doel; afvallen. Dit was overigens nog erg ‘schijf van 5’ gericht. Ondanks dat dit inmiddels alweer een beetje achterhaald is, werd ik gedurende deze periode wel bewuster van voeding, en ontwikkelde ik mijn interesse in ‘gezond eten’. Na dit ‘traject’ begon ik mij steeds meer en meer te verdiepen in voeding, ondanks dat er toen nog niet zoveel (wetenschappelijke) informatie beschikbaar was als nu (of althans… ik wist in ieder geval niet hoe ik hiernaar moest zoeken). Hierdoor heb ik tijdens mijn ‘crossfit tijd’ een tijdje een paleo-based dieet gevolgd. Ook ben ik bijna een jaar lang vegan geweest (voornamelijk vanwege ethische redenen en duurzaamheid van de planeet), en – zoals ik al eerder zei -  behoorde ik lange tijd tot de groep “koolydraten zijn dikmakers, eng en slecht”.  

Ik heb nooit een eetstoornis gehad, maar ik kan wel zeggen dat nog niet zo lang geleden – eten mijn dagelijkse level wel degelijk beinvloedde. Over de jaren heen, heb ik namelijk de gewoonte gecreerd om een soort “MyFitnessPal” bij te houden – maar dan in m’n hoofd. Dit resulteerde in het (herhaaldelijk) vertellen van wat ik precies gegeten had op een dag tegen goede vrienden en familie, en dit herhaalde ik ook meerdere keren per dag in mijn hoofd. 

(Dit zag er een beetje zo uit: “Wil je weten wat ik gegeten heb vandaag? – havermout met een banaan, toen 2 groente wraps met kilfilet, sla en tomaat, toen een nakd reep, en avondeten”)

Verder zou ik niet zeggen dat ik leed aan ‘orthorexia’ – maar was ik wel degelijk gefocussed (geobsedeerd?) met “gezond” eten. De calorieen maakte mij hierin niet uit – ik zou dus rustig een ‘raw, vegan taartje’ eten – maar een donut? Hell no.

Nogmaals – ik trackte gedurende al deze ‘fases’ mijn calorieen of macros niet – maar ik keek puur naar het product, en of het (in mijn hoofd) kwalificeerde als gezond of ongezond.

Gek genoeg heb ik dit, sinds de start van mijn prep in januari – los kunnen laten. Misschien vanwege het volgen van een ‘schema’ (zoals ik deed toen ik 12 was), of omdat ik mij volledig heb gestort in het ‘process’ van bodybuilden (ik ben in Januari flink wat aangekomen om spiermassa te kunnen ‘bouwen’, en dit maakte me helemaal niks uit). Ook heb ik tijdens mijn bodybuild ‘journey’ nog veel meer geleerd over voeding, dit keer wel met wetenschappelijke artikelen, en ook door het volgen van McNutrition, Mark Carroll, en natuurlijk Bell Coaching).

Wat eet je op een dag?

Naast de vraag ‘Waarom bodybuilden?’ – is dit de meest gestelde vraag die ik krijg. Hierbij dus het antwoord;

Sinds een aantal maanden doe ik aan ‘flexible dieting’, maar dan wel met een 80/20 approach. Voor de mensen die deze zin als chinees hebben ervaren, hier komt ie;

Ik track simpelweg mijn macros (eiwitten, koolydraten en vetten) in MyFitnessPal (dus niet in mijn hoofd) – om een bepaalde lichaamssamenstelling te bereiken. Flexible dieting bestaat uit de volgende drie stappen:

  1. Het berekenen van je TDEE (Total Daily Energy Expenditure) – welke gebaseerd is op je lichaamsgewicht en dagelijkse activiteit
  2. Het bereken van de juiste macros (in ratios) en calorieen om jouw specifieke doel te behalen (als jullie bovenstaande artikelen hebben gelezen van Bell Coaching weten jullie nu waar ik het over heb)
  3. Het wegen en tracken van je maaltijden (all you need is a keukenweegschaaltje en MyFitnessPal). Als je wilt weten hoe je dit moet doen, klik hier

(Gelukkig houd mijn coach zich bezig met stap 1 en 2, waardoor ik mij alleen druk hoef te maken om stap 3. Super fijn!)

Dus zoals de naam al zegt; zolang het in mijn macro budget past, mag ik eten wat ik wil! Wel heb ik voor het gemak een standaard ‘dagmenu’ voor mijzelf gemaakt, zodat ik deze kan preppen en mee kan nemen naar werk. Overigens kan ik hier dus wel van afwijken en andere dingen eten, zolang ik dit maar inplan๐Ÿ˜Š.

*Even on a side note; het trainen voor een bodybuild competitie is natuurlijk niet 1 groot feest waarbij je alles kan eten wat je wilt. Ja- je moet vaak dingen laten staan, en nee – ikzelf probeer/eet zeker niet alle creaties die ik maak met mijn cooking challenges. Ik wil dit zeker niet makkelijker laten lijken dan dat het is; en dat brengt mij op de 80/20 regel;

 

De 80/20 regel

Ik geloof niet meer zo zwart/wit in gezond en ongezonde voeding als dat ik voorheen deed. Overigens, denk ik (of beter gezegd; geloof ik heilig) dat puur, echt eten, met een korte (of geen) ingredientenlijst en zo min mogelijk geur- kleur en smaakstoffen wel degelijk bijdraagd aan ieders gezondheid. Ik kan onwijs genieten van pure ingredienten, en vind het ook super leuk om hiermee te koken. Voor iedereen die nu denkt ‘ok meid. Geniet jij maar van je appel en je nootjes dan’ – nee!  Om maar even een voorbeeld te noemen; mijn lievelingsbowl van een van mijn favoriete restaurantjes (SLA) is de Hummus Avocado Bowl, welke bestaat uit: volkoren couscous, linzen, geroosterde bloemkool, gestoomde broccoli, avodaco, rode bietenhummus, geroosterde kikkererwten, pompoen en zonnebloem pitjes, en een tahin & sinaasappel dressing……… need I say more? 

Lang verhaal kort; Met de 80-20 regel probeer ik 80% ‘pure’ ingredienten te gebruiken en te eten. De andere 20% eet ik waar ik zin in heb, en waar ik (ook) blij van wordt (… as long as it fits the macros) ๐Ÿ˜Š

In het kort…

‘Flexible Dieting’ heeft mij enorm geholpen in mijn relatie met voeding. Het zien wat ik binnen krijg (via MyFitnessPal) stelt me gerust, en geeft me de vrijheid om te genieten van whatever the hack fits in my calorie budget. Voor de doelen die ik heb, denk ik dat dit een goede/gezonde manier is om bij te houden wat je precies binnen krijgt. Overigens, denk ik niet dat het nodig is (al helemaal niet als je geen competitie doelen hebt) om je calorieen te tracken. Ooit zou ik graag weer over willen gaan naar ‘intuitive eating’ – maar dan zonder het obsessieve herhalen van wat ik allemaal gegeten heb in een dag. Doordat ik nu mijn maaltijden track, word ik steeds beter in het inschatten van calorieen per product/ingredient – en dit is natuurlijk iets wat ik in de toekomst kan blijven gebruiken!

Ook denk ik dat het heel belangrijk is om na mijn competitie een ‘exit plan’ te hebben – of in ieder geval een plan- maar hierover later meer! ๐Ÿ˜Š


 »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.